Klasik müzikte işçi sınıfına kariyer kapıları kapalı

Klasik müzik dünyası, sınıf ayrımcılığının en görünür olduğu alanlardan biri. The Guardian’a gönderilen bir okur mektubunda, ırkla ilgili tartışmalarda sınıfın göz ardı edilen en büyük faktör olduğu ve klasik müzikte başarılı siyahi müzisyenlerin genellikle orta sınıf olduğu belirtiliyor.

Sınıf ayrımcılığı müzikte daha belirgin

Mektupta, siyahi klasik müzisyenlerin ilerleme örneği olarak gösterildiği ancak bunun aslında sınıf ayrımcılığını gizlediği ifade ediliyor. Bu müzisyenlerin çoğu, enstrüman, ders, sınav ücreti ve seyahat gibi ciddi müzik eğitimi gereksinimlerini karşılayabilen profesyonel ailelerin çocukları. Söz konusu başarılar elbette gerçek, ancak asıl olarak sınıfın kapıları açtığını gösteriyor.

Okur, oğlunun hikayesini aktarıyor: Oğul beyaz, işçi sınıfı kökenli, 12 yaşına kadar ücretsiz okul yemeği almış ve İngiltere’nin en yoksul bölgelerinden birinde yaşıyor. Ancak uzman müzik okulunda burs kazanmış ve ardından seçkin bir konservatuvara gitmiş. En yakın arkadaşı ise siyahi işçi sınıfı bir klasik müzisyen ve neredeyse aynı yolu izlemiş. Her ikisi de bağımsız okullara gittikleri için yüksek lisans düzeyinde genişletilmiş katılım desteğine başvurduklarında “fazla ayrıcalıklı” değerlendirilerek reddedilmiş. Oysa bursları ve ailelerinin sınav ücretlerini ödeyememesi göz ardı edilmiş. Görüşmelerde konservatuvarlar dışlanmışlıklarının boyutunu şiddetle reddetmiş.

Deneyim ödül olarak sunuluyor

Mektupta ayrıca, Birleşik Krallık’taki birçok resital mekanının konservatuvar mezunu sanatçıları tercih ettiği ancak ödeme yapmadığı, hatta bazen önemli bir “ayrılma koleksiyonu”nu (gönüllü bahşiş) paylaşmayı reddettiği ve deneyimin yeterli ödül olduğunu savunduğu belirtiliyor. Bu durum, geçimini iş yaparak sağlamak zorunda olan müzisyenleri dışlıyor.

Sınıfı göz ardı eden çeşitlilik programlarının, birkaç sınır geçeni yapısal değişimle karıştıracağı ve her renkten en yoksul müzisyenleri yol kenarında bırakacağı ifade ediliyor.