İş görüşmelerinde en kötü deneyimler: Ağlayacak mısınız sorusu

Perakende sektöründe bir iş görüşmesine zamanında giden Tiara Allen, görüşmeciyi beklemek zorunda kaldı. Bir alışveriş merkezinde yaklaşık 40 dakika bekleyen Allen'a, görüşmecinin iş arkadaşı tarafından iki-üç kez telefon edildiği belirtildi. Görüşmeci sonunda geldiğinde, gecikmenin nedeni olarak randevunun programda yer almaması gösterildi.

O dönem işe ihtiyacı olduğu için teklif edilen pozisyonu kabul eden Allen, bugün olsa farklı davranacağını söylüyor. "Bu kadar uzun süre bekletilseydim o işi almazdım" diyen Allen, görüşme sırasındaki muamelenin firmanın çalışanlara genel yaklaşımının bir göstergesi olduğunu düşünüyor.

BBC'nin, adayları rahatsız eden görüşme sorusuyla ilgili haberinin ardından çok sayıda kişi en kötü iş görüşmesi deneyimlerini paylaştı. Bu durumlar anlık olarak zorlayıcı olsa da iş dünyası hakkında önemli ipuçları veriyor.

Ağlayacak mısınız sorusu

New York'ta bir kitap yayınevinde asistanlık pozisyonu için görüşmeye giren Chas Edwards'a beklemediği bir soru yöneltildi. Edwards, ilk iş görüşmesinde kendisine "ağlayan biri olup olmadığının" sorulduğunu anlatıyor. Sorunun şaka olduğunu düşünerek ağlamadığını söyleyen Edwards'a, işe bu yüzden alındığı daha sonra açıklandı. Görüşmeci, önceki asistanının sık sık ağladığını ve ağlamayan birini istediğini belirtmişti.

Edwards'ın bu deneyimi iyi bir işaret değildi. Çalıştığı yerin "berbat bir iş ve kötü bir patron" olduğunu söyleyen Edwards, 13 ay boyunca ağlamadan dayandığını ancak "içten içe ağladığını" ifade ediyor. Yine de bu deneyim sayesinde sonraki işlerinin daha katlanılabilir geldiğini ekliyor.

Corinne Card ise idari bir pozisyon için girdiği görüşmede ilk sorunun "insanlarla çalışmayı sevip sevmediği" olduğunu aktarıyor. "Evet" yanıtına rağmen pozisyonun kendisine uygun olmadığı söylenmiş ve görüşme orada sona ermiş. Card, bunun kasıtlı bir tuzak olup olmadığını bilmediğini, çünkü kimsenin "insanlarla çalışmayı sevmiyorum" demeyeceğini söylüyor.

Uzmanlar: Görüşme karşılıklı bir değerlendirme

Personal Career Management'ın ortak yöneticisi Corinne Mills, tuhaf sorularda görüşmeciden açıklama istenebileceğini, örneğin sorunun tekrarlanabileceğini belirtiyor. Soru çizgisinin gerçekten rahatsız edici olması halinde bunun şirkette çalışmanın nasıl olacağına dair bir işaret sayılabileceğini vurgulayan Mills, görüşmelerin adayların da şirketi değerlendirdiği bir süreç olduğunu hatırlatıyor.

Bazı sorular ise yalnızca can sıkıcı değil, aynı zamanda yasa dışı. Birleşik Krallık'ta ayrımcılık mevzuatı (Equality Act kapsamındaki korunan özellikler), işverenlerin yaş, engellilik, cinsiyet değişikliği, medeni durum, hamilelik, ırk, din, cinsiyet veya cinsel yönelim temelinde adayları dezavantajlı konuma düşürmesini yasaklıyor.

İş hukuku avukatı Roy Magara, görüşmelerde kadınlara çocuk sahibi olmayı düşünüp düşünmediklerinin sorulmasının "oldukça yaygın" bir önyargı türü olduğunu söylüyor. Magara, daha yaşlı bir adayın, daha genç bir ekibin "havasına" uymadığı gerekçesiyle işe alınmadığı bir vakaya da tanık olduğunu belirtiyor. Bu tür önyargıların yaşandığını düşünen adayların, başvurularının şirket içinde nasıl değerlendirildiğini görmek için şirkete "subject access request" (kişisel verilere erişim talebi) gönderebileceğini ifade ediyor.

İşe alım yazılımı şirketi Willo'nun kurucu ortaklarından Euan Cameron, işveren ile aday arasındaki güç dengesizliğine rağmen görüşmeyi fazla düşünmemek gerektiğini söylüyor: "Bir görüşme, iki kişi arasındaki sohbetten ibarettir." Elbette Tiara'nın durumunda olduğu gibi, bu iki kişinin de görüşmeye gelmesi işleri kolaylaştırıyor.