Ölen yakınların eşyalarını elden çıkarmak zor

İngiltere'de yayımlanan The Guardian gazetesinin okur mektupları bölümünde, ölen yakınlarının eşyalarını elden çıkarma süreci ele alındı. Gazete yazarı Polly Hudson'ın 20 Eylül'de yayımlanan ve ölen annesinin eşyalarıyla ilgili kararların kendisini zorladığını anlattığı yazısına okurlar kendi deneyimleriyle yanıt verdi.

Londra'da yaşayan Dorothy Stannard, annesinin evini boşaltma işini annesi için yapabileceği son şey olarak gördüğünü ve bu işten bir ölçüde keyif aldığını yazdı. Mümkün olduğunca çok eşyayı geri dönüştürmeye çalıştığını belirten Stannard, iyi durumdaki eşyaları hayır kurumlarına bağışladığını, daha sonra gidip hangilerinin satıldığını kontrol ettiğini anlattı. Annesinin yaşadığı Galler sınırındaki kasabada bir hayır kurumu dükkânının kimsenin kullanmayacağı gerekçesiyle annesinin daktilosunu istemediğini, aynı daktiloyu Londra'daki bir hayır kurumu dükkânının hemen alıp vitrine koyduğunu aktardı.

Stannard, bazı eşyaları sakladığını belirterek giydiği kıyafetleri, büyükanne ve büyükbabasından kalan bir büfeyi ve çeşitli mutfak eşyalarını evinde tuttuğunu yazdı. Bazı eşyaların ihtiyacı olan aile üyelerine ve arkadaşlara verildiğini söyledi. Mektupları da sakladığını, bunlar arasında 1980'lerin başında üniversitedeyken annesine yazdığı mektupların da bulunduğunu ekledi.

Eşyaları elden çıkarmada ''şimdi ya da asla'' baskısı yok

West Sussex'in Billingshurst kentinden Kersti Wagstaff, Hudson'ın yazısının son paragrafına katıldığını belirtti. Yeterli fiziksel alan varsa bunun ''şimdi ya da asla'' meselesi olmadığını vurgulayan Wagstaff, annesinin eşyalarını dalgalar halinde gözden geçirdiğini anlattı. İlk seferde atılması imkânsız görünen birçok eşyanın aylar ya da bir yıl sonra tekrar bakıldığında daha kolay elden çıkarılabildiğini söyledi.

Wagstaff, kız kardeşiyle birlikte ''aile arşivi'' kavramını geliştirdiklerini yazdı. Çocukların aşina olduğu birçok şeyin, örneğin ebeveynlerinin 40'lı yaşlarındaki tatil fotoğraflarının, onları yalnızca yaşlı halleriyle tanıyan torunlar için ilgi çekici olduğunu belirtti. Arşivde her şeyi tutmadıklarını, 1960'ların kıyafetlerini gösteren fotoğrafları, bir miktar eski parayı ve elli yıl boyunca aile evi olan binanın fotoğrafını sakladıklarını anlattı.

Londra'dan Jo Bannon ise karar vermeden önce mümkün olduğunca çok eşyanın kendi evine götürülmesini önerdi. Her eşyanın yalnızca kişiye değil, o kişinin evindeki haline dair anılar taşıdığını belirten Bannon, eşyaların evdeki yerlerinin fotoğraflarının çekilmesini tavsiye etti. Eşyalar evden çıkarıldıktan sonra hislerin değişebileceğini ve kararların kolaylaşabileceğini yazdı.

Bannon, kızının ileride uğraşmak zorunda kalmaması için şimdiden ''ölüm temizliği'' yapmaya başladığını söyledi. Bu sürecin yavaş ilerlediğini, çünkü sürekli ''bunu sever miydi, atsam mı üzülürdü yoksa saklasam mı'' diye düşündüğünü belirtti.

İskoçya'nın Fife bölgesindeki St Andrews kentinden Margaret Squires ise Hudson'ın annesini ölmeden önce daha küçük bir eve taşınmaya ikna etmesi gerektiğini yazdı. Kızının uğraşmak zorunda kalacağı eşya miktarı nedeniyle suçluluk duyduğunu, ancak en azından altı yatak odası ve 18 kitap rafının içeriğini boşaltma sorunu yaşamayacağını belirtti.