Holy Cross okul anlaşmazlığı nefretin en kötüsüydü

2001 yılındaki Holy Cross anlaşmazlığında okul kızlarını koruyan rahip Aidan Troy, yaşananların acısının tekrar yaşanabileceğini söyledi. Holy Cross olayının 25. yıl dönümünde konuşan Troy, bu ihtimalin onu "diyaloğa, konuşmaya, adalet aramaya ve insanları önemsemeye adanmış" tuttuğunu belirtti.

Mezhep çatışması ve protestolar

Olay, Kuzey Belfast'ta, sadık protestocuların Katolik kökenli Holy Cross ilkokulu öğrencileri ve ailelerinin okula yürüyüş yolunu engellemeye çalışmasıyla başladı. İlk şiddetin ardından polis ve ordu, Holy Cross öğrencileri için koridor açık tutmak amacıyla bariyerler yerleştirdi. Korkmuş kız öğrencilerin, ilkokullarına ulaşabilmek için zırhlı polis hatları arasında koşmak zorunda kaldığı görüntüler tüm dünyaya yayıldı.

Protestocular, Katoliklerin evlerine saldırdığını iddia etti ve okul protestosunun endişelerini dile getirme yolu olduğunu söyledi. Haftalarca süren olaylarda taş, şişe, havai fişek ve hatta patlayıcı madde atıldı. Dönemin Ardoyne bölge rahibi olan Aidan Troy, BBC News NI'a "Hiçbirimiz nefret görmek istemiyoruz" dedi ve ekledi: "Nefret, ortasında duran herkes için en çiğ, en pis kokulu, en berbat şeydir."

Rahip Troy'un açıklamaları

Troy, bu hikayeyi suçlamak için değil, "birbirimize bunu yapabileceğimizi söylemek için" anlattığını belirtti: "Bu çocukların aşağılandığı şekilde asla aşağılamayacağımıza dair söz verelim." İnsanların kendisine teşekkür ettiğini söyleyen Troy, "Utandım çünkü gerçekten değerli bir şey yapmadım" dedi ve "İnsanlar çocuklarına onur verildiğini söylüyor. Ön kapıdan girmeye değerlerdi ve onlar için savaşmaya değerdi; siz yolun ortasında durup bunu söylediniz" diye konuştu.

Troy, "Holy Cross şoku, 25 yıl sonra bile muhtemelen aynen tekrarlanmayacak ama acı her zaman mümkün" ifadelerini kullandı. Dönemin müdürü Anne Tanney'e göre, günlük çile nedeniyle yaklaşık 100 öğrenci psikolojik desteğe ihtiyaç duydu. 2004'te BBC'ye konuşan Tanney, bir yetişkin olarak bile protestolardan etkilendiğini söyledi: "Yemek yiyemediğim, uyuyamadığım zamanlar oldu. Çocukların önünde ağlamamak için dudağımı ısırırdım."