Gençlerin 'terapi dili' ebeveynleri zorluyor

İngiltere ve ABD'de bazı ebeveynler, genç çocuklarının terapi seanslarında sık kullanılan kavramları günlük konuşmalarına taşımasından yakınıyor. Hertfordshire'da yaşayan ve altı çocuk annesi olan Carla Hoskins, 15 ve 18 yaşındaki oğullarından ders çalışmalarını veya ev işlerini yapmalarını istediğinde bazen "Beni tetikliyorsun!" (You're triggering me) yanıtı aldığını söylüyor.

ABD'nin New Jersey eyaletinde yaşayan dört çocuk annesi Shannon Salvatoriello da 14 ve 17 yaşındaki oğullarının benzer ifadeler kullandığını ve bunun kendisinde "kafa karışıklığı" yarattığını belirtiyor. Her iki anne de çocuklarının bu terimleri sosyal medyadan öğrendiğini tahmin ediyor.

Terapi dili nedir?

BBC'ye konuşan ruh sağlığı uzmanları, gençlerin terapi seanslarında duydukları "tetikleme" (triggering), "gaslighting" (psikolojik manipülasyon) ve "sınırlara saygı" gibi kavramları günlük hayatta kullanmasının nedenlerini açıklıyor. New York'ta psikiyatrist Dr. Suzanne Garfinkle-Crowell, gençlerin sorunlarını anlatırken duygularını tarif etmek yerine onlara etiketler koymaya başladığını gözlemlediğini söylüyor. Garfinkle-Crowell, sosyal medyanın gençlerin kendilerini ve dünyayı anlamlandırma çabasında önemli bir yer tuttuğunu vurguluyor.

Uzman, ebeveynlerin çocuklarının anksiyete bozukluğu veya depresyon gibi tıbbi durum belirtileri göstermesi halinde bir ruh sağlığı profesyoneline danışmaktan çekinmemesi gerektiğini belirtiyor. Garfinkle-Crowell, gençlerin bu dili kullanmasının ardında yatan nedenleri anlamanın önemli olduğunu, çünkü birçok gencin, özellikle de kızların, ebeveynleri ve toplum tarafından ciddiye alınmadığını hissettiğini ifade ediyor.

Ebeveynlere öneriler

Londra'dan psikoterapist Julia Samuel ise gençlerin "normal duyguları" tanımlamak için anksiyete bozukluğu gibi tıbbi terimler kullanmasının, zamanla gerçek bir bozukluk geliştirmelerine yol açabilecek bir davranış ve duygu örüntüsü oluşturabileceği uyarısında bulunuyor. Samuel, "Bilgi eksikliği ve terimlerin aşırı kullanımı gençlere zarar verebilir" diyor.

Samuel, terapi dilini anlamakta zorlanan ebeveynlere "dinlemenin aranızdaki uçurumu kapatmak için en büyük aracınız" olduğunu söylüyor. Gence ne hissettiğini anlamak için sıradan duygu diliyle geri yansıtma yapılmasını öneriyor. Örneğin, "Bu senin için gerçekten yalnız hissettirebilir. Meselenin bir parçası bu mu?" gibi bir yaklaşım benimsenebilir.

Shannon Salvatoriello, "Ben senin ebeveyninim, sana bir soru soruyorum ve bana cevap vereceksin" yaklaşımının gençleri için işe yaramadığını birkaç yıl içinde öğrendiğini söylüyor. Bunun yerine geri çekildiğinde çocuklarının kendisine daha sonra gelip okulda aldıkları notları paylaştığını gözlemlediğini aktarıyor. Carla Hoskins ise oğullarıyla açık bir ilişkisi olduğunu, bazen terimlerin anlamını çözmekte zorlansa da bunun onlarla arkadaş gibi konuşabilmelerinden kaynaklandığını düşünüyor.