Çıplak tırnak trendi sınıf tartışmasına dönüştü

Son aylarda Londra'daki Wumman Spa salonunun sahibi Paloma Buddemeier, müşterilerinin hiç uğramamış gibi görünmek için kapıdan içeri girdiğini gözlemliyor. Bu müşteriler tırnaklarını hâlâ törpületiyor, kütikül bakımı yaptırıyor ve nemlendirici uygulatıyor; ancak üzerine hiç oje sürdürmüyor.

Uzmanlara göre bu davranışın arkasında sosyal medyada hızla yayılan ve podyumlarla kırmızı halıya taşan parlak, bakımlı ama ojelenmemiş tırnak akımı yatıyor. Kimileri bunu 'sessiz lüks' olarak yorumluyor. Eleştirmenler ise çıplak tırnak trendinin sınıf, güzellik standartları ve kimin neyin zevkli olduğunu tanımladığına dair bir tartışmayı gündeme getirdiğini savunuyor.

Kültürel köken ve ayrımcılık tartışması

Güzellik gazetecisi Kristina Rodulfo, BBC'ye yaptığı açıklamada tırnak sanatının kökeninin siyah, Latin ve Asyalı topluluklara dayandığını belirterek, çıplak tırnakların yüksek statü göstergesi sayılmasının gösterişli manikürleri damgalayabileceğini söyledi. Rodulfo, 'Bu trend boşluğu, tek tipleşmeyi ve kültürel kimliğin silinmesini teşvik ediyor' dedi.

Bazı kadınlar ise ojeden vazgeçme kararını estetik tercihten çok pratik nedenlerle açıklıyor. İrlandalı televizyon sunucusu Angela Scanlon, 2000'li yıllarda New York'ta yaşarken edindiği iki haftada bir manikür alışkanlığını zaman ve zihinsel yükten kurtulmak için bıraktığını anlattı. Scanlon'un bu kararını paylaştığı yazıları Substack ve Instagram'da büyük ilgi gördü.

Tarihsel perspektif ve maliyet

Şubat ayındaki New York Moda Haftası'nda Marc Jacobs gibi tasarımcılar mankenlerini ojelenmemiş tırnaklarla podyuma çıkardı. Moda dergileri 'Havalı kızlar manikürü sessizce bırakıyor' ve 'Çıplak tırnaklar yeni statü sembolü' gibi başlıklar attı. Ancak bazı moda yazarları bunun yeni bir olgu olmadığını savunuyor.

Londralı Khadija daha önce gösterişli tırnak sanatını tercih ederken bu yıl minimalist çıplak tırnağa geçtiğini söylüyor. Arkadaşı Emmanuella ise artan yaşam maliyeti nedeniyle manikürü bıraktığını belirtiyor. 25 yaşındaki bir başka kadın, 'Artık manikür yaptırmak zevksiz geliyor, çünkü bir saatini harcayacak kim var?' diyor. Spor salonunda ağırlık kaldırdığı için tırnak kırma ve para kaybetme riskini de göze almak istemediğini ekliyor.

Moda gazetecisi Suzanne E. Shapiro, 'Nails: The Story of The Modern Manicure' adlı kitabında manikürün tarih boyunca kişinin toplumsal konumuna dair mesajlar taşıdığını yazıyor. 13. yüzyıl Çin'inde soyluların uzun tırnakları el emeğinden uzak bir yaşamın simgesiydi. 1800'lerde tek kat gül kurusu merhem sağlık göstergesiyken, iki kat sürmek kibirli ya da 'hafif' kadın işareti sayılıyordu. Revlon'un 1930'ların başında piyasaya sürdüğü kırmızı oje ise bu tür baskıcı yargılara başkaldıran modern kadınların rozeti oldu.

Tarihçilere göre manikürü erişilebilir ve moda bir ifade biçimi hâline getirenler asıl olarak renkli kadınlardı. Josephine Baker, Diana Ross, Donna Summer ve olimpiyat altın madalyalı sprinter Florence Griffith-Joyner tırnak sanatının öncüleri arasında gösteriliyor. 1970'lerde Vietnamlı mülteci dalgalarının tırnak salonlarını yaygınlaştırmasıyla profesyonel manikür zenginlerin tekeline olmaktan çıktı.

Bazı uzmanlar çıplak tırnakların da kendi bakım ve maliyet gerektirdiğine dikkat çekiyor. Shapiro, 'Bu doğal tırnaklar da doğal değil, ciddi bakım ve bazen pahalı hizmetler gerektiriyor' diyor. Tırnak sektörünün ağırlıklı olarak kadınlar tarafından yürütülmesi birçok kadın için güçlendirici bulunuyor.

Ünlü tırnak sanatçısı Celeste Hampton, trendlerin kavgaya dönüşmesinden üzüntü duyduğunu belirterek, 'Herkes istediğini giyebilmeli, ojeli ya da çıplak tırnak. Neden bir tartışma var?' diyor.