Yalnızlık araştırmacısı: Eğitim sistemi gençleri sosyal açıdan zayıf yetiştiriyor

Dünya Sağlık Örgütü'nün 2025 Sosyal Bağlantı Komisyonu raporuna göre, dünya genelinde gençler en yalnız yaş grubunu oluşturuyor. 13-29 yaş arasındaki kişilerin yüzde 17 ila 21'i kendini yalnız hissettiğini bildiriyor. Bu oran, diğer tüm yaş gruplarından daha yüksek. 38 ülkede 1 milyondan fazla gençle yapılan bir başka araştırma da 2002-2022 arasında gençler arasında yalnızlığın birçok bölgede arttığını ortaya koydu.

Almanya'dan Avustralya'ya, İngiltere'den başka ülkelere kadar yapılan çalışmalar, gençler ve genç yetişkinler arasında yalnızlık ve sosyal izolasyonun arttığını gösteriyor. Sosyal medyadaki yalnızlık forumlarında gençler dokunma açlığı, üniversitede yalnız kalma ve sosyal bağ kuramama gibi sorunlarını dile getiriyor.

Lim: Çocukluk dramatik biçimde değişti

Sidney Üniversitesi'nde klinik psikolog ve yalnızlık araştırmacısı Dr. Michelle Lim, "The Lonely Generation" (Yalnız Nesil) adlı yeni kitabında bu durumun nedenlerini inceliyor. Lim, "Çocukluğun doğası son birkaç on yılda çarpıcı biçimde değişti" diyor.

Lim'in sıraladığı etkenler arasında aşırı rekabetçi eğitim kültürü, dijital teknoloji, Covid-19'un uzun süreli etkileri, küçülen aileler, kamusal sosyal mekanların azalması, yüksek yaşam maliyeti, hibrit çalışma ve uzaktan eğitim, dini bağların zayıflaması ve otomasyonun yaygınlaşması yer alıyor. Lim'e göre otomasyon o kadar ilerledi ki bir süpermarket alışverişi hiç kimseyle konuşmadan tamamlanabiliyor.

"Korktuğum şey sosyal atrofi" diyor Lim. "İnsanlar yalnız kalmaya alışıyor."

Eğitim sistemi ve sosyal beceriler

Lim, kitabında yalnızlık krizinin başlıca sorumlusu olarak eğitim sistemini gösteriyor. Okul sonrası özel dersler, yüksek riskli sınavlar ve yoğun ders dışı etkinlikler 21. yüzyıl eğitiminin tipik özellikleri haline geldi. Lim'e göre çocukların dinlenmeye, serbest oyuna ve boş zamana ihtiyacı var; bu zamanlar organik sosyal etkileşim pratiği için gerekli.

Lim, "Ne kadar çok ders çalışırsanız, bu diğer önemli beceriler pahasına olur" diyor. "Çocukları akademik olarak güçlü ama yetişkinlik zorluklarıyla baş edecek sosyal donanımdan yoksun yetiştirme riski taşıyoruz."

Sydney'de üniversite öğrencisi olan 22 yaşındaki Usha Makkena bu görüşe katılıyor. Makkena, "Anlamlı bağlar genellikle yapılandırılmamış ve neredeyse verimsiz zamanlarda gelişir" diyor. "Çok meşgul olmak beni yalnızlıktan korumadı."

Zimbabve'den Sydney'e eğitim için gelen 18 yaşındaki Nenyasha Dongo ise üniversitede arkadaş edinmekte zorlandığını anlatıyor. Dongo, "Eve döndüğümde büyük bir sessizlik var" diyor. Altı ay boyunca bu durumla yaşadığını, ailesini arayana kadar film ve TikTok izleyerek zaman geçirdiğini söylüyor.

Lim'e göre okuldan üniversiteye veya işe geçiş her zaman yalnızlık açısından bir kırılma noktası oldu. Ancak bu geçiş artık yeni bir biçimde zorlaşıyor. Covid sonrası yaygınlaşan hibrit ders sistemi, aynı kişilerle düzenli karşılaşmayı ve organik bağ kurmayı güçleştiriyor.

Lim, teknolojinin tamamen olumsuz olmadığını da vurguluyor. Sosyal medyanın kendini kabul ettirmeyen topluluklarda yaşayan gençlere destek olabildiğini, ancak zaten yalnız olan kişilerde gerçek hayat bağlantısına karşı isteksizlik yaratabildiğini belirtiyor. "Dijital kullanım düşman değil" diyor.

Yine de Lim, kızının bir gün en iyi arkadaşının bir yapay zeka avatarı olduğunu söylemesinden endişe ediyor. Klinik pratiğinde gençlerin gerçekte hiç tanışmadıkları sevgilileriyle ilgili sorunlar yaşadığını sıkça gördüğünü aktarıyor.

Lim, "İnsanlar zor" diyor. "Ama ilişkilerin güzelliği de bu. Başka insanlar bizi zorluyor, farklı düşünmeye ve empati kurmaya itiyor."