The Golden Hours: Cazalet serisi ustalikla yeni yazarla devam ediyor

Elizabeth Jane Howard'ın sevilen aile destanı Cazalet Günlükleri, üst-orta sınıf Cazalet ailesinin otuz yıllık yaşamını konu alır. 1990'larda yazılan ilk dört kitap, 1937'nin savaş öncesi kırsalından 1947'nin yaralı yıllarına uzanır; 2013'te yayımlanan beşinci kitap All Change ise 1956'da yalnız başına durur. Kitaplar, duygunun ve nesnelerin zarif oyuncak evleri gibidir: Howard'ın içten düzyazısında hem dönem detayları hem de evrensel duygular net ve güçlü biçimde işlenir. Hilary Mantel, Guardian'daki yazısında kitapları "panoramik, geniş kapsamlı, toplumsal tarih kadar ilginç ve cömert bir hikaye anlatıcılığı" olarak niteler. Viktorya dönemi sonlarında doğmuş dört kardeş, onların ebeveynleri, çocukları, eşleri, eski eşleri, hizmetkarları, arkadaşları, sevgilileri, düşmanları, arabaları ve evleriyle devasa bir karakter kadrosu yıllara yayılır. Ailenin serveti yükselir ve düşer; evlilikler başarısız olur, ölümler yaşanır, bebekler doğar, insanlar aşık olur. Bazı şeyler değişir, bazıları aynı kalır.

Orijinal yazarın ölümünden on yıl sonra kaleme alınan The Golden Hours, Louisa Young tarafından bu beşliye altıncı kitabı ekliyor. Tüm Cazalet romanları gibi, konuyu özetlemek imkansıza yakındır: Önceki romanlarda sevdiğimiz pek çok kişi, şimdi 1960'ların başında yaşamını sürdürür. İlk kez neredeyse otuz yıl önce ciddi ve güzel bir çocuk olarak karşılaştığımız Polly, artık harap bir kır evinin sahibesidir. Bu ev, orijinal Home Place'in yerine aile yaşamının merkezi olmuştur: Noel'dir ve kardeşler Polly'nin evinde toplanır. Yeni nesil, Howard'ın bıraktığı açık uçları devralarak anlatının büyük kısmını oluşturur: Louise hayatıyla ne yapacak? Clary, Zoe, Rupert ve Archie gerçekten tek bir evde yaşayabilir mi? Ve Tanrı aşkına, Neville'e ne olacak?

Devam romanının zorlukları

Ciddi okuyucu için, "devam romanı" olarak adlandırılan, orijinal yaratıcının (ki çoğunlukla artık hayatta olmayan) az ya da hiç katkısı olmadan başka biri tarafından yazılan bir devamdan daha tartışmalı çok az şey vardır. Bu yapılabilir mi? Yapılmalı mı? Yaratılar, yaratıcıları olmadan yaşamaya devam edebilir mi? Ölümlülük, daha fazlasını isteyen okuyucular (ya da daha fazla para isteyen yayıncılar) için bir engel olmak zorunda değildir. Eoin Colfer'a Otostopçunun Galaksi Rehberi'nin anahtarları verildi; Sophie Hannah, Poirot'nun ölüm sonrası kuklacısı oldu. Hırslı bir yazar olan Sebastian Faulks'se hem Bond hem Jeeves oldu. Young'ın iki önemli avantajı var: Birincisi, bu onun on altıncı kitabı; ikincisi, Howard, Young'ın kendi sevgili 'Jane Teyzesi'ydi. Bir aile destanının yazarın kendi ailesi tarafından sürdürülmesi hoş bir durum; ancak riskler belki de daha yüksek.

Neyse ki Young'ın kumarı işe yaradı: The Golden Hours tam anlamıyla bir keyif. Kusursuz The Light Years değil, ama seriye hiç de yabancı değil. Howard'ın sesine tam olarak yerleşmek birkaç bölüm alıyor, ancak bu şüpheci okuru bile yol boyunca sürükleyen şaşırtıcı bir taklit başarıyor. Young, Howard'ın ortaya attığı birkaç zor sorunu -yine Neville!- onun insan zihnine dair açık sözlülüğünden kaçınmadan ele alıyor. Diyaloglar yer yer Howard'dan daha suni ve büyük resimli düşünce gezileri bazı yerlerde sığlığa yaklaşıyorsa ("sorun ne olduğun değil, ne olduğun için sana nasıl davranıldığıydı"), bunlar eve dönmenin saf zevki için affedilebilir.

Değişen zamanlar, değişen kalemler

Ve eğer bazı şeyler farklıysa, o zaman bazı şeyler farklıdır. Yirmi üç yıla yayılan herhangi bir seri, yalnızca karakterlerin değişim yollarını değil, aynı zamanda yazarın yazarken değişim yollarını da izleyecektir. Belki de Light Years ile Howard'ın son romanı All Change arasında, All Change ile The Golden Hours arasındakinden hatta Light Years ile The Golden Hours arasındakinden daha büyük bir uçurum vardır. Yazarlar değişir; insanlar da değişir; ancak insanlık aynı kalır. Bu da pek çok yönden bu kitabın ve serinin ana temasıdır. "Her şey tamamen aynı mı, yoksa ölümcül derecede mi farklı?" diye düşünür bir zamanın şoförü Tonbridge. Başka bir karakter Delphi Kahini'nden alıntı yapar: "Bir uçta Kendini Bil, diğer uçta Her Şey Değişir..."

Ve belki de iyi bir devam yazmanın ya da aslında herhangi bir şey yazmanın sırrı budur: bir yanda değişim, bir yanda kendini bilmek. Young her ikisini de anlar. Yeni bir nesil, Yeni Nesil Cazaletler'in sorumluluğunu devralıyor; yedinci ve sekizinci ciltlerin vaadiyle, dileriz uzun sürsün.