Tecavüz mağduru kadının eşi yaşadıklarını kitap yazdı

1990 yılının 4 Temmuz günü, Fransa'nın kırsal kesiminde bir toprak yolun kavşağında Thomas Trezise, eşi Susan Brison'u bekliyordu. Brison sabah yürüyüşüne çıkalı iki saat olmuştu. Trezise, içini kaplayan endişeyi bastırmaya çalışıyordu. O gün hayatları sonsuza dek değişecekti.

Trezise ve Brison, ABD'de öğretim görevlisiydi; Trezise Princeton'da Fransızca, Brison ise Dartmouth'ta felsefe dersi veriyordu. Fransa'daki bir meslektaşlarının çiftliğinde tatil yapıyorlardı. Trezise o günleri şöyle anlatıyor: "Hayatımı birlikte geçirmek istediğim birini bulmuştum ve kendimi çok şanslı hissediyordum. Hızlı ve derin bir aşk yaşadık, büyülüydü. Ayrıca o dönemde çocuk sahibi olmaya çalışıyorduk."

Saat 13.00'te Trezise paniğini bastırmaya çalışırken meslektaşının koşarak geldiğini gördü. Kapıda bir ambulans vardı ancak içindeki kişiyi tanıyamadı. Bandajlar, morluklar ve kan içindeki kadının yanakları şişmiş, gözleri çizgi haline gelmişti. Brison oksijen maskesini kaldırıp boğuk bir sesle "İyi olacağım" dedi.

Grenoble'daki hastaneye giderken Trezise, öfke ve korkusunu bastırarak sakin görünmeye çalıştı. Kendini "güçlü, destekleyici eş" rolüne soktu. Bu an, Trezise'nin yeni kitabı "Beginning Again"in başlangıç noktası. Kitap, bir erkeğin eşinin tecavüze uğraması ve öldürülmeye çalışılması karşısındaki deneyimini anlatıyor.

Tecavüz saldırısı ve sonrası

Brison, saldırıdan aylar sonra yaşadıklarını kamuoyuyla paylaşmaya başladı. 1993'te New York Times'ta yazısı yayımlandı, ardından "Aftermath" adlı kitabı çıktı. Kitabında, saldırının kendisi poliste verdiği ifadeden alıntılarla aktarılıyor. Brison yürüyüş sırasında arkadan boğazından yakalanmış, çamurlu bir dere yatağına sürüklenmiş, yumruklanmış, boğulmaya çalışılmış ve kafasına taşla vurulmuştu. Kendini ölü gibi göstererek kurtulmuştu. Saldırgan, kısa sürede yakalanmış ve tecavüz ile adam öldürmeye teşebbüsten 10 yıl hapis cezası almıştı.

Hastanede geçen ilk 11 gün boyunca Trezise eşinin yanında uyudu. Brison konuşmakta zorlanıyordu; boğazı o kadar kötü sıkılmıştı ki soluk borusunda kırık vardı. Trezise onun sesi, desteği ve koruyucusu oldu.

İlişkileri nasıl ayakta kaldı?

Trezise, eşine destek olmaya çalışırken kendi duygularını bastırdığını itiraf ediyor. İşe gitmek, alışveriş yapmak gibi pratik işleri üstlendi ancak duygusal olarak erişilebilir olmayı ihmal etti. "Düzeltmek istiyordum ama yapamayacağımı biliyordum. Bu büyük bir hayal kırıklığı, bazen öfke ve depresyon kaynağıydı" diyor.

Brison ise o dönem eşinin güçlü duruşunun kendisini yalnız hissettirdiğini belirtiyor: "Tom çok güçlüydü, bir kaya gibiydi. Ama benim yanımda olmasına, birlikte yürümemize ihtiyacım vardı. Ağlamamıştı, incindiğini göstermemişti."

Brison için hayatta kalanlarla bir destek grubuna katılmak çok önemliydi. Trezise ise terapiye başladı. "Haftada bir saat, travma konusunda bilgili birini dinlemek bir vahiydi" diyor. Benzer durumdaki herkese destek almalarını öneriyor: "Bakıcı olmanız, bakıma ihtiyacınız olmadığı anlamına gelmez. Kendi desteğiniz yoksa iyi bir bakıcı olamazsınız."

Saldırıdan dört yıl sonra oğulları Gabriel'in doğumu, iyileşme sürecinde en önemli adımlardan biri oldu. Trezise, "Bir çocuk sahibi olmak muazzam önemliydi. Bu yeni bir hikayenin başlangıcı. Geçtiğiniz bu bölüm, kitabınızda olacak tek bölüm değil" diyor.

Trezise'in kitabının kapağında, kırılan seramiklerin altın ve gümüşle onarıldığı Japon kintsugi sanatı yer alıyor. "Her şey kökten değişti ama çok güzel bir şekilde yeniden bir araya getirilebilir" diyor.

Olaydan on yıllar sonra her ikisinde de travma sonrası stres bozukluğu belirtileri sürüyor. Brison arkasından birinin yürüdüğünü duyduğunda dönüp bakıyor ve asla tek başına kırsal yürüyüşe çıkmıyor. Trezise ise eşiyle buluşmak üzere anlaşıp onu bulamadığında derin panik yaşıyor. İkisi de ani seslerde irkilme tepkisi gösteriyor.