Boots Riley'nin mağaza hırsızlığı komedisi sinemada

ABD'li yönetmen Boots Riley'nin yeni filmi I Love Boosters, moda sektörünü hicivli bir dille ele alan hızlı tempolu bir soygun komedisi. Film, lüks moda markalarından kıyafet çalan genç kadınlardan oluşan bir çeteyi merkeze alıyor. Adı, İngilizce'de mağazadan ürün aşıran kişiler için kullanılan argo bir ifadeden geliyor.

Filmde Demi Moore, Christie Smith adlı milyarder bir moda tasarımcısını canlandırıyor. Smith'in ofisi, deneysel bir açıyla eğilen trend bir şehir bloğunda yer alıyor. Oscar adaylığı getiren The Substance filmindeki rolüne benzer bir başrol beklentisi oluşsa da, kurgu ve yapı itibarıyla Moore'un ekranda kaldığı süre kısa bir konuk oyunculukla sınırlı.

Çetenin hedefi lüks mağazalar

Smith'in kibri, çetenin dikkatini çekiyor. Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) ve Mariah (Taylour Paige) adlı üç genç kadın, onun kıyafetlerini lüks mağazalardan çalıp Robin Hood tarzı düşük fiyatlarla satıyor. Mariah'ın özel bir yeteneği var: nefesini tutarak bir mağazada sorgulanma ihtimali daha düşük olan beyaz bir kadına dönüşebiliyor.

Çetenin hayatında iki erkek figürü öne çıkıyor. Bunlardan biri, aslında sahte bir piramit dolandırıcılığı yürüten dostluk temelli bir öz-yardım programı yöneticisi Dr Jack (Don Cheadle). Diğeri ise LaKeith Stansfield'ın canlandırdığı, çetenin bir üyesini etkisi altına alan gizemli bir karakter.

İşler, çetenin Çin'den gelen bir rakip hırsızla karşılaşmasıyla daha da karmaşıklaşıyor. Jianhu (Poppy Liu), klozet kapağı büyüklüğünde sihirli bir yüzük kullanarak bir mağazadaki tüm kıyafetleri emip Çin'e ışınlıyor. Jianhu, Smith'in kötü çalışma koşullarındaki üretim pratiklerini protesto ediyor. Çete, Smith ile ortak hareket etmek zorunda kalınca kendisini beklenmedik bir konumda, ahlaki üstünlükte buluyor.

Riley'nin filmi, yoğun ve kaotik görsel akışıyla seyirciyi zorlayabiliyor; ancak mizah dozu yüksek. Eleştirmenler, malzemenin 12 bölümlük bir dijital diziye yetecek kadar geniş olduğunu, uzun metraj formatında ise sıkıştırılmış bir gösteriye dönüştüğünü belirtiyor. Film, moda endüstrisinin emek sömürüsüne ve tüketim kültürüne dair göndermeler içeriyor.