Sahnedeki korku oyunları seyirciyi nasıl ürkütüyor?

Birleşik Krallık'ta sahnelenen korku oyunlarının sayısı artıyor. Immersive (seyirciyi oyunun içine alan) yapım Blackout ve 2:22: A Ghost Story gibi oyunlar, seyirciyi yerinden sıçratmayı hedefliyor. Ancak sahne korkusunun arkasında belirli teknikler var: karanlık, sessizlik ve boşluk.

Blackout'un yazarı ve yönetmeni Sam Beech, bir düğün salonunu kapatırken saat 01.00'de yaşadığı olayı anlattı. Arabasının sensörü arkasında bir şey olduğunu gösterdi, ancak her baktığında hiçbir şey göremedi. Ses yarım saat boyunca arabasının etrafında dolaştı. Beech o günden beri karanlıkta araba kullanmaktan hoşlanmıyor. Bu deneyim, kendi korku oyunu Blackout'a ilham verdi.

Blackout, 27 Şubat'a kadar Birleşik Krallık'ta turne yapıyor. Oyun, Beech'i korkutan unsurları kullanıyor: sessizlik, boşluk ve gölgelerde pusuya yatmış bir şey fikri.

Köpekbalığı etkisi ve görünmeyen korku

Paranormal Activity sahne uyarlamasının illüzyon tasarımcısı Chris Fisher, bu yaklaşımı "Jaws etkisi" olarak adlandırıyor. Fisher'e göre köpekbalığının yüzgecini görmek ve müziği duymak, mekanik kafasını görmekten daha korkutucu. Paranormal Activity, 27 Şubat'a kadar Londra'daki Ambassador's Theatre'da sahneleniyor ve Birleşik Krallık'ta turne yapıyor.

Fisher, korku oyunlarında yanlış gitmenin kolay olduğunu söylüyor: korku sık sık fazla ileri gidiyor ve abartılı hale geliyor. Ancak doğru yapıldığında seyirciler tiyatronun neler yapabileceğine dair yeni bir anlayışla salondan ayrılıyor.

Uzun yıllar boyunca sahnede gerçek bir korku yaratmanın şampiyonu 1987 tarihli The Woman in Black oldu. Seyrek bir dekorla oyun, seyirciden boşlukları kendi hayal gücüyle doldurmasını istiyordu. Son dönemde Ghost Stories'in başarısının tetiklediği düşünülen bir korku oyunu dalgası var.

2:22: A Ghost Story sürekli turne yapıyor. Stranger Things: The First Shadow Londra'nın West End bölgesinde devam ediyor. Bush Theatre'da Mei Leng Yew'in The Hungry Ghost oyunu Çin geleneklerini ve takıntıyı işleyerek sahiplenilme temasını ele alıyor. Seyirci katılımını kullanan Sins de psikolojik korku yolunu izliyor.

Komedi ile korku arasındaki ince çizgi

Komedi-sanatçı Kirsty Mann, Corpse adlı gösterisinde kendi perili eviyle ilgili gerçek bir hikayeyi kullanarak seyircinin hayaletlere inancını test ediyor. Gösteri Edinburgh Fringe'in ardından şubat ayında Londra'daki Soho Theatre'da sahnelenecek. Mann'a göre bu tür yapımlar döngüler halinde geliyor; insanlar tiyatroya kaçış için gidiyor ve korku en güçlü kaçış yolu.

Fisher, en korkutucu geceyi bulmanın seyirciler için neredeyse bir bağımlılık haline geldiğini söylüyor. Mann ise bunu lunaparktaki hızlı trene binmeye benzetiyor.

Başarılı bir korku ile ilgisiz bir omuz silkme arasındaki çizgi çok ince. The Silence of the Lambs sahne uyarlamasının ses tasarımcısı Carolyn Downing, bunu komediye benzetiyor. Ona göre zamanlama son derece hassas olmalı; yanlış zamanda gelen tek bir an, seyircinin inancını kaybetmesine yetiyor.

Downing, mükemmel bir sıçratma için gerilimin artması, seyircinin dengesinin bozulması ve tam rahatladığı anda gelen beklenmedik korku gerektiğini söylüyor. The Silence of the Lambs, 26 Haziran'a kadar Birleşik Krallık'ta turne yapıyor.

Dekor tasarımcısı Ti Green'e göre korku en iyi, seyircinin kurallara dair anlayışı parçalandığında işliyor. Shirley Jackson'ın 1959 tarihli gotik romanı The Haunting of Hill House'un sahne uyarlaması için Green, sağlam ve güvenilir görünen bir dünya kurmak istedi. İkinci adım ise herkesin güvenlik duygusunu dağıtmak.

The Haunting of Hill House, 21 Kasım'a kadar Birleşik Krallık'ta turne yapıyor.

Fisher, iyi bir illüzyonun ve iyi korkunun ilkelerinin zaman içinde büyük ölçüde değişmediğini belirtiyor. Paranormal Activity için Viktorya dönemi sihirbazlarının veya spiritüalistlerinin yöntemlerine döndüğünü, illüzyonların çoğunun yüzlerce yıl boyunca kullanılabileceğini söylüyor.

Green'in Hill House dekorunun büyük bölümü yarı saydam tülden yapılıyor; böylece derinlik ve görüş, her şeyin sürekli değiştiği fikriyle oynayabiliyor.

Blackout'ta Beech tersini hedefliyor: tiyatronun kendisinin perili hissettirmesini istiyor. Gösteri her mekanda sadece bir gece sahneleniyor ve bir prova olarak kurgulanıyor. Beech'e göre 500 kişi tiyatroya girip gerçek olmadığını bildiği bir şeyi kabul etmeyi seçiyor.

Fisher'e göre herkes bir sihir numarası satın alıp sahneleyebilir, ancak önemli olan onu nasıl sunduğunuz ve hangi hikayeyle birleştirdiğiniz.