Mike Leigh'in 'Tender Loving Care' filmi sevgi ve ölümlülüğü anlatıyor

Mike Leigh'in yeni filmi 'Tender Loving Care' – belki de son filmi –, hayat devam ederken yaşlı ebeveynlerin ölümlülüğüyle yüzleşmeyi ve kendi sonumuzu kabullenmeyi anlatan, hüzünlü ve umut dolu bir kuşaklar arası dram. Film, Leigh'in 'Life Is Sweet' (1990) ve 'Happy-Go-Lucky' (2008) gibi olumlu başlıklarına benzer bir ad taşıyor, ancak bu tatlı başlıklar basitçe ironik değil; daha karmaşık ve belirsiz bir anlam taşıyor.

Film, batı Londra'nın Ealing semtinde geçiyor. Bekar bir sosyal hizmet görevlisi olan Rosie (Alice Bailey Johnson), bir itfaiyeciyle çıkmaya başlar; işinde zorlu müşterilerle karşılaştığında sakin ve kibarlığını korur. Eski arkadaşı Amy'yi (Kate O'Flynn) evindeki boş odaya davet eder; Amy de savunmasız gençlerle ilgilenen bir sosyal hizmet görevlisidir ve sevimsiz erkek arkadaşından yeni ayrılmıştır. İki kadın yeniden bir arada olmaktan büyük mutluluk duyar; birlikte içerler, aptalca şarkılar söylerler.

Ebeveynler ve kayıplar

Amy'nin tek yakınları anne ve babasıdır; bu rollerde Leigh'in usta oyuncuları Marion Bailey ve Paul Jesson yer alıyor. Amy ve Rosie onları ziyaret ettiklerinde, Amy'nin annesi Rosie'ye içtenlikle 'ikinci kızım' der. Ancak problemler vardır: Amy, ebeveynlerine ilişkisinin bittiğini itiraf edemez; annesi ise eşinin sohbet ortasında dalıp gitmesinden ve unutkanlaşmasından endişelidir. Yaşlı çift, kızları gibi şarkıları sever; özel anlarında 'Daisy Bell' ve 'Boiled Beef and Carrots' söylerler.

Leigh bize sinizmin ve kötülüğün olmadığı, insanların gerçekten önemsediği ama önemsenecek çok şeyin olduğu bir dünya gösteriyor. Filmde çok mutsuzluk var; neredeyse tekneyi devirecek kadar büyük bir hüzün okyanusu var – ancak Gary Yershon'un müziğiyle desteklenen ruh hali, melankoliden çok düşünsel. Film yapısal olarak tiyatral bir kontrole sahip ve sahneler, Amy ile Rosie'nin ev ve iş hayatlarından ebeveynlerinin hayatlarına ve müşterileriyle etkileşimlerine doğru akıcı bir şekilde ilerliyor.