Guardian: Cezaevlerinde iyileştirmenin önündeki engeller

The Guardian'da yayımlanan bir dizi okuyucu mektubu, İngiltere'de cezaevlerinde ve toplum içinde uygulanan denetimli serbestlik sisteminde iyileştirme çalışmalarının önündeki engelleri ele aldı. Mektuplar, 13 Ekim'de yayımlanan ve cezaevlerindeki aşırı kalabalık ile denetimli serbestlik hizmetindeki krizi gündeme taşıyan başyazıya yanıt olarak kaleme alındı.

Middlesex Üniversitesi'nden toplum adaleti profesörü Anthony Goodman, denetimli serbestlik hizmetinde yaşanan sorunların hizmetin kısmen özelleştirilmesinden çok daha öncesine dayandığını savundu. Goodman, yıllarca cezaevi denetim memuru olarak ve eski hükümlülere yönelik bir yeniden yerleştirme biriminde çalıştığını belirterek, personelin hükümlüleri tahliyeden önce cezaevlerinde ziyaret ettiğini, suç geçmişleri ve başarılı bir yeniden yerleştirme için neler gerektiği konusunda ayrıntılı görüşmeler yaptığını aktardı.

Goodman'a göre 1984'te hükümetin yayımladığı "ulusal hedefler ve öncelikler bildirisi" hükümlülerle yapılan çalışmayı düşük profilli hale getirdi ve yeniden yerleştirme birimi birkaç yıl sonra kapandı. Goodman, 1990'larda doktora araştırması kapsamında denetim personeliyle görüşmek istediğinde bu tür çalışmaların durmuş olduğunu gördüğünü belirtti.

Denetim memurları özerklik kaybediyor

Goodman, o tarihten bu yana denetim memurlarının giderek özerkliklerini ve denetledikleri kişileri tanıma fırsatını kaybettiğini ifade etti. Ona göre risk kavramı hizmetin itici gücü haline geldi ve bu durum, hükümlülerin lisans koşullarını ihlal ederek cezaevine geri gönderilme oranlarında çok yüksek bir artışa yol açtı. Denetim personeline daha fazla mesleki merak göstermeleri ve hükümlülere umut vermeleri söyleniyor; ancak hizmet hedeflerine ulaşmakta zorlanıyor ve Goodman'a göre çalışmalarının asıl amacını yitirmiş durumda. Goodman, bunun çok çalışan personelin hatası olmadığını ve acil eylem gerektiğini vurguladı.

Liverpool John Moores Üniversitesi'nden kriminoloji emekli profesörü Joe Sim ise konuya ilişkin siyasi tutarsızlığa dikkat çekti. Sim, cezaevindeki insanları değiştiren Barlinnie Özel Birimi'nin 1994'te kapatıldığını, 1962'de açılan Grendon Underwood'da uygulanan iyileştirme politikalarının ise ana sisteme nadiren yayıldığını belirtti.

Sim, bunun nedenini bu yerlerin on yıllardır süren cezalandırma ve caydırma takıntısına meydan okuması olarak açıkladı. Londra'daki Wandsworth ve Pentonville cezaevlerinde Barlinnie ve Grendon'a benzer bir felsefe izleyen "İskandinav" birimlerinin de aynı şekilde marjinalleştirilip görmezden gelinip gelinmeyeceğinin ise henüz belirsiz olduğunu söyledi.

Sim, Victoria Law'ın "Prisons Make Us Safer" adlı kitabına atıfta bulunarak, yoksulluk, ırkçılık, işsizlik, istikrarsız barınma ve şiddet gibi koşulların söz konusu olduğu bir toplumda iyileştirmenin işleyemeyeceğini savundu. Sim'e göre cezaevi inşaatı durdurulmalı, cezaevlerine harcanan milyarlar denetimli serbestliğe ve radikal alternatiflere yönlendirilmeli ve ceza süreleri kısaltılmalı.

Toplum projeleri ve erken müdahale vurgusu

LandWorks adlı yardım kuruluşunun proje direktörü Chris Parsons, lisans koşulları altında veya toplum cezalarıyla yükümlü kişilere yoğun yerleştirmeler sağladıklarını belirterek, toplum projelerinin güçlü sonuçlar üretebildiğini ifade etti. Parsons'a göre bağımlılık sorunları, düzensiz ev yaşamı, iş geçmişinin azlığı ve başarısız ilişkiler gibi engellerle karşılaşan birçok insan hayatını değiştirmek istiyor; tutarlı destek sağlanması hayatları dönüştürebiliyor ve yeniden suç işleme olasılığını azaltabiliyor.

St Giles'ın icra direktörü Tracey Burley ise erken tahliye tartışmasının daha derin bir sorunu gizlediğini, asıl sorunun erken müdahale ve önlemeye yeterince yatırım yapılmaması olduğunu belirtti. Burley'e göre okuldan uzaklaştırma, kaybolma olayları ve çocuklukta yaşanan aksaklıklar, sonradan gelebilecek zararın ve suç işlemenin uyarı işaretleri olabiliyor. Güvenilen bir yetişkinin mentorluk yapması belirleyici fark yaratabiliyor.

Burley, St Giles ve benzeri kuruluşların okullarda bu desteği sağladığını ve Youth Endowment Fund'a göre şiddette yüzde 21, suç işlemede yüzde 14 azalma elde edildiğini aktardı. Aynı yaklaşımın toplum içinde ceza çeken kişilere de destek sağlayabileceğini belirten Burley, ancak yatırımın tek başına yeterli olmadığını, adalet sisteminin yeniden düşünülmesi ve kimlerin gerçekten cezaevinde olması gerektiğinin sorgulanması gerektiğini ifade etti.