Eugene Onegin Leeds'te sahnede: Opera oligark dönemine taşındı

Leeds Grand Theatre'da Opera North tarafından sahnelenen Eugene Onegin, Çaykovski'nin 19. yüzyıl Rus romantizmine dayanan operasını Sovyet dönemi sonrası oligarklar çağına taşıyor. İrlanda Ulusal Operası ve Opera Queensland ile ortak yapım olan prodüksiyonun yönetmenliğini Patrick Nolan üstleniyor. Nolan, Puşkin'in özgün eserindeki hüznü korurken, Brejnev dönemi Sovyet devletinden Putin öncesi oligarşinin sorumsuz aşırılıklarına geçişi de yansıtıyor.

Tatyana ve Onegin için Çaykovski'nin operası, bu prodüksiyonda esnek bir zaman çizgisiyle ele alınıyor. Birinci perdede Leslie Travers'ın tasarladığı yıkık dökük belediye spor salonu, Sovyet tarım politikasını öven bir gösteri provası için kullanılıyor. Madam Larina ve kahya Filipyevna geçmişi anarken, Lenin armalı bayraklar onların Stalin gölgesinde büyüdüğünü hatırlatıyor. İkinci perdede gösterişli eşofmanlar ve 80'lerin parlak takıları (kostüm tasarımcısı Elizabeth Gadsby'nin elinden) yerini finalde resmi gece kıyafetleri ve elmaslara bırakıyor; sanki bir yaşam tarzı tümüyle silinip gitmiş ve geçmişin hatalarını düzeltme şansı da onunla birlikte yok olmuş gibi.

Sovyet dönemi ve sahne detayları

Nolan'ın Sovyet toplumunun karanlık yüzünü pek ele almaması bir eksiklik olarak duruyor. Opera North Korosu, inandırıcı bir Rusça ile kahramanca söylüyor ve korkacak bir şeyi olmayan memnun yoldaşlar izlenimi veriyor; oysa bunun böyle olmadığını biliyoruz. Bunun dışında prodüksiyon, bu topluluğu hayata geçiren canlı detaylarla dolu. Normalde bariz bir anakronizm olacak düelloyu Rus ruleti oyununa dönüştürmek dahice bir hamle. Bir iki oyuncunun blokaj ve jestleri zaman zaman biraz sahne kokusu verse de, Çaykovski'nin ünlü valsı eşliğinde vogue dansı biraz tuhaf kaçsa da, Nolan'ın konsepti kristal netliğinde ve ana hikâyeyi ele alışı duygusal açıdan tatmin edici.

İyi kadro içinde İngiliz soprano Verity Wingate ve Amerikalı bariton John Brancy, talihsiz âşıklar olarak öne çıkıyor. İkisi de sahne hayvanı; işkenceli karşılaşmalarına dramatik bir yük katıyorlar. Wingate'in sıcak tınısı ve metne duyarlılığı büyük mektup sahnesini ezip geçiyor; çelik tonlu Brancy ise Onegin'i tam anlamıyla karmaşık bir anti-kahraman olarak sunuyor.

Ateşli Lensky rolünde Caspar Singh ünlü aryasını esnek bir yorumla söylüyor; Jingwen Cai'nin bordo mezzo-sopranosu ise eğlenceyi seven Olga için ideal. Joshua Bloom, Prens Gremin'e teatral bir çekicilik katıyor; gümüş tilki görünümlü, ipek bası ve oligark gülümsemesi bir tehdit izi barındırıyor.

Her şeyin merkezinde Opera North müzik direktörü Garry Walker var; Çaykovski'nin etkileyici partisyonundaki her tutku ve acı kırıntısını, üslubuna uygun şık bir yorumla ortaya çıkarıyor. Orkestra, özellikle parlak nefesliler ve akıp giden yaylılar, büyük bir coşkuyla çalıyor.