Ebeveynlik tavsiyeleri neden aileleri bunaltıyor?

Küçük çocuklu ebeveynlerin yaklaşık üçte ikisi, internette sunulan ebeveynlik bilgilerinin çokluğundan bunalmış hissediyor ve birbiriyle çelişen tavsiyelerle baş etmekte zorlanıyor. Hükümet araştırmalarına göre bu ebeveynlerin önemli bir kısmı destek için sosyal medyaya yöneliyor.

İki oğlu olan Rosie Whitfield, anne olduktan sonra saatlerini internette en iyi ebeveynlik tavsiyelerini arayarak geçirdi. "Nazik ebeveynlik" (gentle parenting) olarak bilinen, empati ve karşılıklı saygıya odaklanan, cezayı geri plana atan yaklaşıma yöneldi. Ancak uyku düzeninden öfke nöbetlerine kadar her kararının çocuklarının hayatını "sonsuza dek mahvedebileceği" endişesini taşıdı. Birmingham doğumlu olan ve şu anda Dubai'de yaşayan Whitfield, çevrimiçi tavsiye bolluğunun sıradan ebeveynlik kararlarını "dünyanın sonu" gibi hissettirdiğini söylüyor.

Uzmanlar: Tavsiye bolluğu ebeveynleri daha kaygılı yapıyor

Action for Children adlı yardım kuruluşunun araştırması, okuldan kaçınma, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu (ADHD) veya ruh sağlığı sorunları için kendilerine başvuran gençlerin ebeveynlerinin çoğunun daha sonra kendi kaygılarını, tükenmişliklerini ve empatiyle ebeveynlik yapma konusundaki belirsizliklerini dile getirdiğini ortaya koydu.

Bugün ebeveynler, çocukları yakından izleyip korumaya odaklanan "helikopter ebeveynlik", katı kurallar ve yüksek başarı beklentisi içeren "kaplan ebeveynlik", çocuğun yolundaki engelleri kaldırmaya çalışan "kar küreyici ebeveynlik" ve hem katı hem esnek olmayı hedefleyen "yunus ebeveynlik" gibi çeşitli stillerle karşı karşıya.

"Kanıta Dayalı Ebeveynlik" kitabının yazarı Matilda Gosling, birçok ebeveynlik akımının aslında basit olması gereken ebeveyn-çocuk ilişkisini karmaşıklaştırdığını belirtiyor. Gosling'e göre bu akımlar genellikle bir neslin öncekinin hatalarını düzeltme çabasını yansıtan bir sarkaç hareketi. 1990'larda yaygın olan katı ve mesafeli ebeveynlik tarzına tepki olarak doğan nazik ebeveynlik, anlayış, empati ve saygıyı temel alırken sınırların önemini de vurguluyor.

Gelişim psikoloğu Diana Baumrind'in sınıflandırmasına göre dört ebeveynlik tarzı var: yüksek sıcaklık ve yüksek kontrol içeren "otoriter-demokratik" (authoritative), düşük sıcaklık ve yüksek kontrol içeren "baskıcı" (authoritarian), yüksek sıcaklık ve düşük kontrol içeren "izin verici" (permissive) ve düşük sıcaklık ile düşük kontrol içeren "ihmalkar" tarz. Gosling, nazik ebeveynliğin izin verici tarafa düştüğünü savunurken, terimi popülerleştiren Sarah Ockwell-Smith bunu reddediyor ve net sınırlarla birlikte otoriter-demokratik kategoriye yerleştiriyor.

Centre for Parenting Culture Studies direktörü Profesör Ellie Lee, 1990'larda ebeveynliğin kamu politikasının odak alanı haline geldiğini söylüyor. Lee'ye göre bu dönemde siyasetçiler "Ebeveynlik dünyanın en zor işi, çocuklar kullanma kılavuzuyla gelmiyor, ebeveynlere rehberlik etmeliyiz" mesajı vermeye başladı. Zamanla beslenmeden uyku düzenine, bebek arabası seçiminden karnının üzerinde durma süresine kadar her konuda tavsiye yağmaya başladı. Profesör Lee, Dr. Benjamin Spock'un 80 yıl önce yayımlanan ve "Kendinize güvenin, sandığınızdan daha çok şey biliyorsunuz" sözleriyle başlayan "Baby and Child Care" kitabındaki yaklaşımın artık "kültüre aykırı" kaldığını belirtiyor.

Sağlık ziyaretçisi Ruth Watts, çevrimiçi yanlış bilgilerden endişe duyarak sosyal medyada içerik paylaşmaya başladığını söylüyor. Watts, tıbbi eğitimi olmayan kişilerin bebekleri erken katı gıdaya geçirme, dil bağı veya alerji tedavisi önerme ve altı aydan önce bebekleri ayrı odalara yatırma gibi tavsiyelerde bulunduğunu gördüğünü aktarıyor. Sağlık hizmetleri küçülürken ailelerin daha uzun saatler çalıştığını, bu nedenle daha fazla ebeveynin emzirme, davranış ve uyku desteği için internete yöneldiğini vurguluyor.

Londra'da yaşayan ve üç çocuğu olan Aymara Lamche-Brennan, okul kapısında başka bir annenin bahsetmesi üzerine yazın bir ebeveynlik kursuna katıldı. Lamche-Brennan, "Circle of Security" kursunun çocuklarının duygularını düzenlemesine, gerektiğinde kontrolü ele almasına ve kendi stresini fark etmesine yardımcı olacak pratik araçlar sunduğunu belirtiyor. Kursu düzenleyen Connected Lives adlı kuruluşun direktörü Jennifer Peters ise "Bu size nasıl ebeveynlik yapacağınızı söylemiyor, düşünmenize yardımcı oluyor" diyor.

Dubai'de yaşayan Whitfield, ikinci çocuğunun doğumuyla oğullarının "taban tabana zıt" olduğunu fark ettiğini ve herkese uyan tek bir çözüm olmadığını anladığını söylüyor. Son bir Birmingham ziyaretinde oğlunun öfke nöbeti sırasında yine aynı endişeyi yaşadığını anlatan Whitfield, annesinin "Yukarı gönder gitsin. Orada kardeşinin kafasına atla vuramaz. Söylediğin şeyi uygula" sözlerinin kendisine yol gösterdiğini aktarıyor. Whitfield, sosyal medyada deneyimlerini paylaşarak diğer annelere yalnız olmadıklarını göstermeye başladı.